Het is jaren geleden dat ik hier een berichtje heb geplaatst, maar ik ben weer terug.

Nu alleen nog even uitvogelen hoe het nieuwe beheer werkt…..

Brandon is nog steeds ziek en vanmorgen is dierenarts nummer 4 langsgeweest. Medicijnen waren gelukkig niet nodig, dus het viel mee dit keer. Overdag gaat het prima en dan eet hij ook, maar in de loop van de dag gaat hij liggen en wil helemaal niks meer. Het is nu gewoon afwachten hoe het gaat en wachten tot hij gaat drinken. Vanaf woensdag heeft hij ongeveer 5 liter water gedronken, terwijl een paard normaal 50 liter per dag drinkt. Bij uitdrogingsverschijnselen zou hij opgenomen moeten worden en dan aan een infuus, maar dat is met Brandons fobie niet aan de orde en zou einde verhaal betekenen. We moeten er dus maar het beste van hopen en heel hard duimen.Een paar van jullie vroegen hoe hij aan z’n angst voor vreemde dingen en dierenartsen komt. Waarschijnlijk is dat gebeurt toen hij drie jaar was. Hij leefde in Denemarken in het wild, is gevangen, geent, geschoren, gecastreerd en is op transport naar Nederland gezet. We denken dat dat allemaal nogal hardhandig is gebeurd en zoiets vergeet een paard nooit meer. Eeuwig zonde, want als ze toen wat meer geduld hadden gehad was het nu voor Brandon (en ons) een stuk makkelijker geweest.Ik heb nog steeds verschrikkelijk spierpijn (een bakje koffie is ineens heel zwaar…), dus vandaag nog maar een beetje rustig aan doen en vanmiddag een zonnebankje of zo. En dan maar duimen.Duimen jullie mee?Ik ben er trouwens uit. Dit is mijn laatste log op web-log.nl. Ik wacht niet tot ik ben verhuisd, maar ga vandaag over naar punt. Ik vind het er daar veel leuker uitzien dan de vernieuwde weblog en eerlijk gezegd heb ik niet zo’n zin om me in al die veranderingen te verdiepen.Dit is de link en hopelijk “zie” ik jullie daar.Hele fijne zaterdag!

Gistermorgen en de nacht ervoor ging het prima met Brandon, maar gistermiddag was het weer mis. Ik vond hem weer liggend in z’n box, hij wou niet eten en ik kon aan z’n buik zien dat hij krampen had. Ik heb dus maar weer de dierenarts laten komen. Het was een vrouwelijke deze keer. Een heel leuk iemand met (gelukkig) veel geduld. Met veel pijn en moeite heeft ze hem kunnen temperaturen en in z’n mond kunnen kijken, (Hij heeft haken aan z’n kiezen en die moeten eraf), maar toen moest er nog een pijnstiller in een ader. En dat was een heel ander verhaal. Voor onze veiligheid zijn we er maar mee opgehouden, zo ging hij tekeer. Achteraf viel het nog mee, want het heeft me alleen twee nagels gekost.Ze heeft een andere (mannelijke) dierenarts langs gestuurd voor een uitgebreider onderzoek, de injecties en om de haken van z’n kiezen te raspen, de paardenarts van de praktijk. Maar dat liep even anders. De veearts wist van z’n angst en had alvast een praam meegenomen. Dat is een houten stokje met een touwtje eraan en die draai je om de bovenlip. Het paard maakt dan het stofje endorfine aan, waar ze rustig van worden. Maar Brandon werd al gek toen hij het ding alleen maar zag. Dus dan maar een verdoving. De dierenarts en ik zijn allebij verschillende keren de box door gevlogen, het was echt niet leuk meer. Net toen we bedachten wat we moesten doen stond Brandon even stil en kon de spuit erin. Maar dat bleek niet genoeg, hij stijgerde nog steeds door z’n box. (En daar hang je dan met je 50 kg…) Ook de praam moest erop en dat heeft de veearts alleen voor elkaar gekregen. Hij vond het niet veilig om mij nog langer in de box te laten. Toen de praam er ook op zat werd Brandon eindelijk wat rustiger en moest ik hem weer overnemen. Het inwendige onderzoek ging heel aardig, maar met het geven van de injectie werd ik weer een paar keer flink tegen de wand van de box aangegooid. En toen moest er nog een liter laxeermiddel via een slang in z’n neus naar binnen……. De veearts had z’n beide handen nodig en ik stond daar met 500 kilo wild paard. Ik weet niet hoe we het voor elkaar hebben gekregen, maar het is gelukt. Koliek kan dodelijk zijn, dus we konden ook niet zeggen, “we stoppen ermee”. De veearts had nog nooit zo’n paard meegemaakt en vond hem ronduit gevaarlijk. Het zal niet de eerste keer wezen dat iemand door zoiets dood onder een paard vandaan gehaald moet worden. Aan het raspen van de kiezen heeft de veearts zich maar niet meer gewaagd, dat werd wat teveel van het goede. Ik heb inmiddels overal spierpijn, schaaf- en blauwe plekken en ik denk dat ik maar pas voor een volgende keer. De veearts moet dan maar een sterke assistent meenemen. Maar volgende maand is het weer tijd voor de jaarlijkse enting, ik krijg het nu al Spaans benauwd. Ik denk dat ik maar ga vragen of ik hem die zelf niet kan geven, even stiekum tijdens het borstelen ofzo. Als ex-dierenartsassistente kan ik een spier wel vinden, want ik denk dat een veearts er bij Brandon niet meer in komt. Aan het einde van deze lange log iemand die ligt zonder dat hij ziek is. Tijdens één van m’n nachtelijke controles kon ik deze foto maken. Woutertje slaapt liggend, (want Brandon houd gewoonlijk staande de wacht.) Ik ben net nog even bij Brandon wezen kijken en het ziet er goed uit. Ik hoop van harte dat de veearts niet weer hoeft te komen.

Gister heb ik er een rustig dagje van gemaakt. (Mag ook wel na 4 uurtjes slaap…..) Brandon voelde zich de hele dag toppie, het was mooi weer en de kids waren gistermiddag bij klasgenootjes aan het spelen. Ik had dus alle tijd aan mezelf. En Gert was gisteravond thuis, omdat we een aanmeldingsgesprek op Tony z’n nieuwe school hadden. Maar toen we thuis kwamen zag ik de bui al weer hangen. Brandon lag in z’n veldje en was niet van plan om overeind te komen, zelfs niet voor een appeltje. We hebben hem op stal gekregen en de veearts laten komen, want twee dagen buikpijn duurt te lang. En Brandon had dus echt koliek. (Ik krijg al haast buikpijn van het woord…)En hij voelde zich echt heel beroerd, want hij liet alles maar gelaten over zich heen komen. Zelfs de stetoscoop was geen probleem, terwijl hij daar een vorige keer haast van door het dak ging. De veearts mocht zelfs in z’n mond kijken. De injectie vond hij wel iets minder, maar het is gelukt. Ik heb hem daarna nog even wat beweging gegeven ( om het e.e.a. aan gas kwijt te raken) en hij knapte gelukkig zienderogen op. Ik ga straks nog even bij hem kijken en Gert om 4 uur, als hij weer naar z’n werk gaat. En dan maar hopen dat dit ene dierenartsbezoekje genoeg is. Maar ik heb ook leuker nieuws. Diddl en Ferrari eten allebij vlees. De fijne vleesbrokjes in saus moeten nog wel flink geprakt worden, maar ze eten er heerlijk in. We prakken steeds wat minder om ze aan grotere stukjes te laten wennen en het gaat steeds beter.Morgen zijn ze 7 week oud, maar ze zijn zo klein. We moeten gewoon opletten waar we lopen. Fijne donderdag!!Up-date;14.50: De veearts is weer onderweg…15.50: En weer weg. De spuit is dit keer niet gelukt. Voor onze eigen veiligheid zijn we maar gestopt met proberen.Straks komt er een andere dierenarts. Die gaat hem uitgebreid onderzoeken, z’n pijnstiller geven en gelijk z’n gebit bijwerken. En dat moet dus onder verdoving.Ik vraag me af of dat gaat lukken.

Wat een gedoe vannacht. En het begon gisteravond al.Brandon wou niet eten en toen ik later even ging kijken lag hij in z’n box. En dat is een slecht teken. Ik heb hem weer overeind gekregen, maar hij wou nog steeds helemaal niks. Z’n buik borrelde aan alle kanten en je kon zien dat hij buikpijn had. Koliek dusIk vertrouwde het niks, dus ik heb de veearts maar gebeld. Maar gelukkig hoefde die niet met spoed te komen. Ik moest het goed in de gaten houden en als ik het niet vertrouwde moest ik gelijk weer bellen, want hij zou dan ook nog van 20 km ver moeten komen. Maar gelukkig was dat niet nodig. Wat een flinke wind al niet kan doen. Brandon voelde zich daarna blijkbaar een stuk beter en begon wat te eten. Daar gaat het natuurlijk om, maar het scheelde ook een duur nachtconsult en de nodige medicijnen.Vannacht ben ik nog een paar keer wezen kijken en vanmorgen werd ik begroet met gehinnik. Meneer had honger. Dit was waarschijnlijk de oorzaak.Fijne dinsdag!!

Gister heb ik Janice echt kennis laten maken met de kittens. Ik vond het best eng, want ik wist niet hoe ze op dat kleine spul zou reageren en ze is wel vreselijk groot en altijd heel enthousiast.
De laatste dagen was ze dan ook steeds in de keuken en de tuin en mocht ze even snuffelen over het hekje tussen de keuken en de kamer. Gister mocht ze dan in de kamer en natuurlijk vond ze de kittens helemaal het einde. Ik moest haar wel vasthouden, want anders had ze ze denk ik in haar bek genomen om ze dan ergens helemaal te vertroetelen.
De kittens hadden allebei punkhaar, want het stond stijf van de kwijl. Ook hun speelmuis moest er aan geloven.
Die heb ik uit Janice haar bek moeten halen en is inmiddels gewassen. Ze deed er trouwens wel heel voorzichtig mee. Hij was niet stuk, alleen kleddernat.Ik laat ze dus alleen onder streng toezicht bij elkaar, want ik vertrouw het toch niet helemaal. Er kan tenslotte per ongeluk vanalles gebeuren.
Eros mocht natuurlijk ook kennis maken, maar die vond het niet interessant. Die liep langs het mandje, keek even, liep weer door en ging ergens liggen. Hij keek niet eens lang genoeg om er een foto van te maken.Dat blijft gewoon een dikke sul, die wordt nergens warm of koud van.

En toen was het weekend alweer om…Het ging weer heel snel, maar was wel gezellig. Het grootste gedeelte stond toch wel in het teken van de nieuwe katjes.Het gaat prima met ze. Ze zijn nu een beetje gewend en eten, slapen en spelen zoals het hoort. Nou ja, het eten is nog wel een hele belevenis. Droge kitten-brokjes krijgen ze niet weg, daar smoren ze haast in, dus die weken we in een beetje water. Vlees zijn ze waarschijnlijk niet gewend, want daar halen ze hun neus voor op, maar pap gaat super. Ze eten er heerlijk in, tenslotte zijn het ook nog echte baby’s. En samen met de geweekte brokjes krijgen ze het nodige aan voedingsstoffen wel binnen. In een paar reacties stond iets over de namen.Die hebben de kids helemaal zelf bedacht. (Het zijn ook hun katjes.) Fran wist al heel lang dat haar evt. toekomstige katje Diddl ging heten en Tony vond dat er naast Mercedes nog een automerk moest komen. Gert had Bentley wel leuk gevonden en ik heb hem al een beestje voor vaderdag aangeboden, maar hij heeft liever iets anders…..Nou ja, geeft niks. Kees wordt vader en er komt hier vast wel één van z’n kindertjes wonen. Noemen we die gewoon Bentley.

Sinds vanavond hebben we er twee nieuwe aanwinsten bij. Diddl en Ferrari. Het zijn twee broertjes en een kruising tussen een Siamees en een Britse langhaar. Ze zijn nog maar 6 weekjes oud, maar door omstandigheden moesten ze wat eerder naar een nieuw baasje dan gebruikelijk is. Maar ze eten en drinken zelf, dus het komt vast wel goed.Het zijn de katjes van de kids en die zijn natuurlijk helemaal in de wolken. Ze hebben de hele avond op de bank gehangen, elk met een kitten op schoot. Iedereen een hele fijne dag en voor alle mama’s een geweldige moederdag!

Vandaag nog een keer een foto van Brandon. En de Japanse Kers, het is het laatste jaar dat die er staat. Hij staat in de tuin van de buren (de goeie) en die willen de boom kappen om plaats te maken voor een paadje naast een nieuwe schuur achter in de tuin. Het is hun boom, maar toch hebben ze ons gevraagd of wij geen bezwaar hebben tegen het kappen. En dat vind ik heel netjes. Hun oude schuur voor in de tuin gaat weg en ze hebben ons zelfs gevraagd of het goed is dat ze een nieuwe schutting plaatsen. Super zulke buren, die zou iedereen moeten hebben. Nu moet ik er wel bij zeggen dat we ze zelf hebben uitgezocht.We hebben namelijk eerst hiernaast gewoond en hebben het huis aan hun verkocht. Nu zijn we ook meer voor de mensen gegaan dan voor de prijs die ze wilden betalen. En nu wonen we al bijna tien jaar met veel plezier naast elkaar. We “lenen” geregeld een eitje en een kopje suiker. Ze zijn net als wij niet van plan om te verhuizen en dat vind ik helemaal prima. Hoe is jou contact met je buren?